Latest Post

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ

Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΗ ?
  
pollcode.com free polls 

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ: Ο ΛΟΓΓΙΝΟΣ ΚΑΙ Η ΛΟΓΧΗ

Οι περισσότεροι έχετε ακούσει αλλά και διαβάσει για τη ζωή του Ιησού,  τη διδασκαλία του και τα θαύματα του, αλλά και τη σταυρική του θυσία.


Μεταφορά κειμένου: Vagedim
Πηγή: Αθέατη γνώση
Μεγάλη Πέμπτη 2014

Χρόνος ανάγνωσης 08:00

Το κέιμενο είναι του Δημοσθένη Λιακόπουλου από τον Τόμο 25 του Γιατί και πώς - "Οι φρουροί της Αγίας Λόγχης".

Ακούσατε για τον Λογγίνο, τον Ρωμαίο που λόγχισε τον Ιησού για να διαπιστώσει ότι πέθανε,  ώστε να μη χρειαστεί να του σπάσουν τα πόδια πάνω στον τίμιο σταυρό.  

Ας αρχίσουμε λοιπόν την ιστορία μας και ας δούμε τι είναι αυτή η λόγχη του Λογγίνου;  


Τι είναι αυτή η μυστηριώδης, αιχμή του δόρατος που κάποιοι έχουν αποκαλέσει λόγχη του πεπρωμένου, ενώ άλλοι, λόγχη του Χριστού η ακόμη και Ιερή Λόγχη;  


Υπάρχει ακόμα μετά από δύο χιλιάδες χρόνια, κι αν ναι, τι  παράξενες δυνάμεις έχει; Ενώ η ίδια η λόγχη μπορεί να είναι πιο παλιά από την πίστη που φούντωσε μετά τη σταύρωση του Χριστού, η γνωστή στούς περισσότερους ιστορία της ξεκινά αμέσως μετά τα πάθη του. 


Επιτρέψτε μου όμως να σας πω για την ιστορία της όπως δεν ειπώθηκε ποτέ πριν.  


Αν θυμάστε, αφού ο Πόντιος Πιλάτος, κυβερνήτης και Υπατος της υπό ρωμαϊκής κατοχής της Ιουδαίας, δεν βρήκε ενοχές κατά του Ιησού για την όλη υπόθεση και ο Ιησούς ουσιαστικά καταδικάστηκε από το ανώτατο Εβραικό δικαστήριο.  


Αυτή η ομάδα των Φαρισαίων, που δίκασε τον Ιησού, αποτελούνταν από άντρες που ήταν και κληρικοί αλλά και δικαστές και βέβαια σχεδόν όλοι τους, κάθε άλλο παρά άνθρωποι του Θεού ήταν.  


Και δεν αναφέρομαι στα κλασικά πάθη που η εξουσία καλλιεργεί σε εκείνους που την κατέχουν, αλλά στο ότι οι περισσότεροι ήταν Χαζάροι από την Τάκλα Μακάν,  όργανά του ίδιου του Σαμαέλ, αλλά και των αδελφοτήτων του σκότους.  


Τον ξαναπήγαν λποιπόν στον Πιλάτο, τον οποίο εξεβίασαν να τον καταδικάσει διότι αλλιώς θα τον έβγαζαν ανυπάκουο στον Καίσαρα.  


Σε μια ύστατη προσπάθεια να σώσει ο Πιλάτος τον Ιησού, έδωσε την ευκαιρία στούς Εβραίους, να διαλέξουν λόγου του εβραϊκού Πεσάχ ( Πάσχα ), σε όποιον επιθυμούν να δώσει χάρη.  Στον Ιησούν η στον Βαραβάν. Οι Εβραίοι επέλεξαν το Βαραβά λέγοντες για τον Χριστό,  άρον άρον σταύρωσον αυτόν, το αίμα αυτού επί τας Κεφαλάς ημών και επί τας κεφαλάς των τέκνων ημών.  Έτσι κι έγινε. 



Μετά λοιπόν την καταδίκη του, φόρεσαν στον Ιησού ενα αγκάθινο στεφάνι, Τον μαστίγωσαν και μετά τον ανάγκασαν να κουβαλήσει ένα βαρύ ξύλινο σταυρό, σε ένα μέρος όπου οι Ρωμαίοι εκτελούσαν τους κοινούς κακοποιούς.  

Η διαδικασία της εκτέλεσης άρχισε στο οχυρό Αντωνία, όπου στεγάζονταν και το πραιτώριο, η θέση της κυβέρνησης του Πόντιου Πιλάτου κι ολοκληρώθηκε στο Γολγοθά, <κρανίου τόπος>.  


Εκεί ο Ιησούς κι άλλοι δύο καταδικασθέντες,  με τα ονόματα Γέστας και Δημάς, σταυρώθηκαν στούς αντίστοιχους σταυρούς για να περάσουν τη μέρα βασανιζόμενοι πάνω τους 


Ο Δημάς ήταν Έλληνας και τον καταδίκασαν οι Εβραίοι, επειδή έχοντας πανδοχείο, έπαιρνε την πελατεία σε φτηνότερες τιμές και χαλούσε την <πιάτσα>. Αυτό ήταν και ο <ληστής> που σώθηκε και πήγε στον παράδεισο. 


Η σταύρωση ήταν ένας ιδιαίτερα άσχημος τρόπος για να πεθάνει κανείς,  κι είχε σκοπό να προκαλέσει το μεγαλύτερο δυνατό ψυχικό και σωματικό μαρτύριο στο θύμα.  


Οταν κάποιος βρίσκεται στον Σταύρο,  μπορεί,  όσο έχει δύναμη,  να σπρώξει προς τα επάνω με το ένα του πόδι για να απελευθερώσει την πίεση, που προκαλείται στο στήθος από το βάρος του σώματος, που κρέμεται από τα χέρια.  


Τελικά, η δύναμη χάνεται από την εξουθένωση και το θύμα ασφυκτιά, από το ίδιο του το βάρος, καθώς συσφίγγονται οι πνεύμονες.  


Εκτός από τον ανυπόφορο πόνο από τα βαριά, σιδερένια καρφιά, που καρφώνονται στα χέρια και τα πόδια, και τον πόνο των μυών από τα πόδια,  στην προσπάθεια κυριολεκτικά να διώξει το θάνατο, κάποιος έχει ώρα να σκεφτεί πότε θα αφήσει τον εαυτό του για να τελειώσουν όλα και τελικά κάποια στιγμή το κάνει. Στο τέλος, ο σταυρωμένος χάνεται, εξασθενημένος στο σώμα και στο πνεύμα.  


Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, κεφάλαιο 19, στους στίχους 28 μέχρι 37 διαβάζουμε:



Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή, λέγει· διψῶ.
Ιω. 19,28                  Επειτα από το συμβάν αυτό ο Ιησούς, αφού εγνώρισε καθαρώτατα ότι όλα όσα είχαν προείπει οι προφήται και όσα άλλα είχε προαποφασίσει η αγαθότης και η δικαιοσύνη του Θεού εξεπληρώθησαν τελείως, δια να επαληθεύση η Γραφή εξ ολοκλήρου, μέχρι και της τελευταίας λεπτομερείας είπε· “διψώ”.
Ιω. 19,29           σκεῦος οὖν ἔκειτο ὄξους μεστόν· οἱ δὲ πλήσαντες σπόγγον ὄξους καὶ ὑσσώπῳ περιθέντες προσήνεγκαν αὐτοῦ τῷ στόματι.
Ιω. 19,29                  Ευρίσκετο κάτω εκεί ένα δοχείον γεμάτο ξύδι. Αυτοί δε που ήκουσαν τον λόγον του Ιησού, εβούτηξαν ένα σφουγγάρι στο δοχείον αυτό, το εγέμισαν ξύδι και αφού το έβαλαν ανάμεσα εις ένα κλωνάρι υσσώπου, το έφεραν κοντά στο στόμα του.
Ιω. 19,30           ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπε, τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα.
Ιω. 19,30                   Οταν, λοιπόν, ο Ιησούς επήρε το ξύδι, είπε· “όλα έχουν πλέον τελειώσει· το άγιον σχέδιον του Θεού και όλαι αι προφητείαι έχουν εκπληρωθή. Η σωτηρία των ανθρώπων είναι πλέον γεγονός βεβαιότατον”. Και αφού έκλινεν την κεφαλήν, παρέδωσε μόνος του, με την εξουσίαν που είχε, το πνεύμα στον Πατέρα.
Ιω. 19,31           Οἱ οὖν Ἰουδαῖοι, ἵνα μὴ μείνῃ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ σαββάτῳ, ἐπεὶ παρασκευὴ ἦν· ἦν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ σαββάτου· ἠρώτησαν τὸν Πιλᾶτον ἵνα κατεαγῶσιν αὐτῶν τὰ σκέλη, καὶ ἀρθῶσιν.
Ιω. 19,31                   Οι Ιουδαίοι, εφρόντισαν εν τω μεταξύ να μη μείνουν επάνω στον σταυρόν τα σώματα των κρεμασθέντων κατά την διάρκειαν του Σαββάτου. Διότι η ημέρα αυτήν της σταυρώσεως ήτο ημέρα προπαρασκευής δια το αυριανόν Πασχα. Ητο δε μεγάλη και επίσημος η ημέρα εκείνη του Σαββάτου, που θα ήρχιζεν αμέσως μόλις εβασίλευεν ο ήλιος, διότι συνέπιπτε με την πρώτην ημέραν του πάσχα. Παρεκάλεσαν, λοιπόν, τον Πιλάτον να σπάσουν οι στρατιώται τα σκέλη των σταυρωθέντων, δια να συντομευθή έτσι ο θάνατός των, και να τους πάρουν απ' εκεί πριν δύση ο ήλιος, δια να μη βεβηλωθή η εορτή του πάσχα.
Ιω. 19,32           ἦλθον οὖν οἱ στρατιῶται, καὶ τοῦ μὲν πρώτου κατέαξαν τὰ σκέλη καὶ τοῦ ἄλλου τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ·
Ιω. 19,32                   Ηλθαν πράγματι οι στρατιώται στον Γολγοθάν κατά διαταγήν του Πιλάτου και του μεν πρώτου ληστού έπασαν τα σκέλη, όπως επίσης και του άλλου, που είχε σταυρωθή μαζή με τον Ιησούν.
Ιω. 19,33           ἐπὶ δὲ τὸν Ἰησοῦν ἐλθόντες ὡς εἶδον αὐτὸν ἤδη τεθνηκότα, οὐ κατέαξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη,
Ιω. 19,33                   Οταν όμως ήλθαν στον Ιησούν, επειδή είδαν, ότι αυτός είχεν ήδη πεθάνει, δεν του έσπασαν τα σκέλη,
Ιω. 19,34           ἀλλ᾿ εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξε, καὶ εὐθέως ἐξῆλθεν αἷμα καὶ ὕδωρ.
Ιω. 19,34                   αλλά ένας στρατιώτης,  ετρύπησε την πλευράν με την λόγχην· και αμέσως έτρεξε από εκεί αίμα και νερό καθαρόν.
Ιω. 19,35           καὶ ὁ ἑωρακὼς μεμαρτύρηκε, καὶ ἀληθινὴ αὐτοῦ ἐστιν ἡ μαρτυρία, κἀκεῖνος οἶδεν ὅτι ἀληθῆ λέγει, ἵνα καὶ ὑμεῖς πιστεύσητε.
Ιω. 19,35                   Αυτό το μέγα και συμβολικόν γεγονός, εκείνος που το είδε με τα ίδια του τα μάτια (δηλαδή ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής) το εβεβαίωσε κατά τον πλέον επίσημον τρόπον και η μαρτυρίαν του αυτή είναι απολύτως αληθινή. Και εκείνος γνωρίζει πολύ καλά ότι λέγει την αλήθειαν δια το θαυμαστόν αυτό γεγονός, ώστε και σεις να πιστεύσετε.
Ιω. 19,36           ἐγένετο γὰρ ταῦτα, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ, ὀστοῦν οὐ συντριβήσεται αὐτοῦ.
Ιω. 19,36                   Διότι έγιναν όλα αυτά, δια να εκπληρωθή η προφητεία της Γραφής· Δεν θα συντριβή κανένα από τα οστά του.
Ιω. 19,37           καὶ πάλιν ἑτέρα γραφὴ λέγει· ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν.
Ιω. 19,37                   Και πάλιν άλλη προφητεία της Γραφής λέγει· Θα ιδούν εκείνον, τον οποίον ελόγχισαν.          

Η προγραμματισμένη ήμερα για το θάνατο του Ιησού ήταν η Παρασκευή,  αλλά όχι μια οποιαδήποτε Παρασκευή,  αλλά η ημέρα πριν το Πάσχα,  μιας από τις σημαντικότερες ημέρες του θρησκευτικού ημερολογίου των Εβραίων.  

Το εβραϊκό Σάββατο ξεκινά με τη δύση του Ηλίου της Παρασκευής.  Σύμφωνα με το Ταλμούδ,  απαγορεύονται οι εκτελέσεις και οι κηδείες το Σάββατο.  Ετσι ο Χριστός κι άλλοι δύο που σταυρώθηκαν μαζί του, έπρεπε να πεθάνουν πριν τη Δύση και δεν μπορούσαν να ταφούν μέχρι την Κυριακή.  

Όπως λέει κι ο Ιωάννης,  καθώς πλησίαζε το απόγευμα οι άντρες ήταν ακόμη ζωντανοί,  οι Εβραίοι ιερείς πήγαν στον Πόντιο Πιλάτο και του ζήτησαν να δώσει την άδεια να σπάσουν τα πόδια των σταυρωμένων για να πεθάνουν από ασφυξία πριν το ξημέρωμα του Σαββάτου.  


Ο Πιλάτος συμφώνησε και στάλθηκε η εντολή.  Οι στρατιώτες έσπασαν τα πόδια του Γέστα και του Δημά κι έπειτα στράφηκαν για να κάνουν το ίδιο με τον Ιησού.  

Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Ιωάννη ( 19:34 ),  ένας από τους στρατιώτες με μια λόγχη τρύπησε τα πλευρά του, κι από εκεί βγήκε αίμα και νερό.  


Ο Ματθαίος ( 27:54 ) αλλά και ο Μάρκος ( 15:39 ) αναφέρουν πως αυτός ο Ρωμαίος στρατιώτης αναφώνησε: <όντως αυτός ήταν ο υιός του Θεού>.

Λογγίνος είναι το όνομα που δόθηκε σε αυτό το στρατιώτη στο απόκρυφο Ευαγγέλιο του Νικόδημου ( η όπως αλλιώς λέγεται <οι πράξεις του Πόντιου Πιλάτου> ), που γράφτηκε τον 6ο αιώνα.  

Ο Έλληνας Πατριάρχης Γερμανός ονόμασε του στρατιώτη στα γραπτά του, το 715 μΧ, ως Γάιος Κάσιος Λογγίνος.

Αυτή η ονομασία προτείνει ότι η λέξη Λογγίνος προέρχεται από την ελληνική λέξη λόγχη, την οποία κι ο στρατιώτης χρησιμοποίησε.  

Στα βήματα του Γερμανού, μεταγενέστεροι συγγραφείς χρησιμοποίησαν το Λογγίνος, για το πλήρες όνομα Γάιος Κάσιος Λογγίνος.

Κατά τοΕυαγγέλιο του Νικόδημου, ο Γάιος ήταν ένας στρατιώτης προς το τέλος της θητείας του, με μειωμένη όραση, που είχε μεγαλώσει υπηρετώντας στον ρωμαϊκό στρατό.  

Μετά από μακρά λοιπόν θητεία,  είχε σταλεί στην Ιουδαία και του είχε δοθεί η αποστολή να παρακολουθεί και να αναφέρει τι γίνεται με τις διάφορες επαναστατικές ομάδες και τους ραβίνους τους.  

Σύμφωνα με τον Νικόδημο, ο Γάιος ακολουθούσε τον Χρήστο για δύο χρόνια περίπου,  ακούγοντας τα κηρύγματα του και βλέποντας και τα θαύματα του.  

Μετά τα δύο χρόνια συνεχούς παρακολούθησης του Ιησού,  η αποστολή του έφτανε στο τέλος της, όταν έγινε η δίκη του Ιησού στο συνέδριο, τη μέρα πριν τη σταύρωση.  

Ο Γάιος λοιπόν, έφτασε σε σημείο να εκτιμά τον <άνθρωπο> που παρακολουθούσε τόσο καιρό. Λέγεται πως λυπήθηκε πολύ με τον τρόπο που μεταχειριστήκανε τον Ιησού. 

Αναφέρεται μάλιστα πως οπισθοχώρησε όταν ο Ιησούς χτυπήθηκε από ένα στρατιώτη επειδή παρέμενε σιωπηλός στις ερωτήσεις του Καϊάφα, του ανώτερου ιερέα, σαν να μην ήθελε να συμμετέχει στη διαδικασία αυτή.

Ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του Γάιου Κάσιου, είναι ότι κουβαλούσε σχεδόν παντού μαζί του τη μακριά του λόγχη.  

Είχε μια μεταλλική κεφαλή στερεωμένη πάνω σε ένα πολύ ψηλό κοντάρι,  που ξεπερνούσε κατά πολύ το ύψος του. Ο πατέρας του Γάιου είχε κουβαλήσει την ίδια λόγχη όταν υπηρετούσε υπό τον Ιούλιο Καίσαρα.  

Ο πατέρας του την είχε κουβαλήσει πριν από αυτόν.  Η λόγχη είχε δοθεί από τον πατέρα στον γιο. Ο Γάιος έλαβε αυτή τη λογική όταν στρατολογήθηκε στην ρωμαϊκή Λεγεώνα.  

Σύμφωνα με τους χρονικογράφους του έκτου αιώνα, ο Ιούλιος Καίσαρας την παρουσιάζει ως ένα ιδιαίτερο έπαθλο για την ανδρεία των λεγεωνάριων στην κατάκτηση της Γαλιλαίας.  

Μυθικές αναφορές λένε πως οι λόγχη ήταν πολύ αιχμηρή, δεν σκούριαζε ποτέ και είχε κάποιου είδους <μαγικές> ιδιότητες.  

Είναι πολύ πιθανό, ο Γάιος να την χρησιμοποίησε εκείνη τη μέρα από σεβασμό η μπορεί και αγάπη η λατρεία, προς τον άνθρωπο που ακολουθούσε τόσο καιρό.  

Σύμφωνα με τις περισσότερες γραφές, στην πραγματικότητα μαχαίρωσε το σώμα του Χριστού για να δείξει ότι ο <Προφήτης> ήταν νεκρός και δεν χρειαζόταν να του σπάσουν τα πόδια.  

Το σπάσιμο των ποδιών του σταυρωμένου ήταν μια επιπλέον ατίμωση - ο ακρωτηριασμός του σώματος ήταν μια πρακτική ασέβειας, κάτι που ένας Ρωμαίος στρατιώτης θα έκανε μόνο σε έναν μισητό εχθρό.

Οι πράξεις του Γάιου εκλαμβάνονται εδω και 2000 χρόνια ως μια ακόμη απόδειξη για το ότι ο Ιησούς ήταν ο Χριστός, ο Μεσσίας της προφητείας.

Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω στον Ιωάννη, ο Ζαχαρίας προφήτευσε το εξής: <Κανένα κόκαλο του δεν θα σπάσει και θα κοιτάξουν αυτόν που έχουν τρυπήσει.>  

Περισσότερες αποδείξεις για τη θεϊκότητά του Ιησού βρίσκουμε στην αξία της μεταστροφής του Γάιου στο χριστιανισμό.  

Αγιογραφικά κείμενα αναφέρουν ότι αμέσως μετά το τρύπημα των πλευρών του Ιησού ο Λογγίνος γονάτισε μπροστά στον Τίμιο Σταυρό. 

Όπως κοίταξε προς τα πάνω, λίγο αίμα και λύμφη από το σώμα του Χριστού, έπεσε στα μάτια του, και θαυματουργικά βρήκε ξανά την όρασή του.

Όσον αφορά τον Λογγίνο,  κυκλοφόρησαν και κυκλοφορούν δεκάδες ιστορίες με το τι έκανε μετά τη σταύρωση.  

Αλλοί λένε ότι έγινε οπαδός του Χριστού,  άλλοι ότι συνέχισε να ζει για πάντα καταραμένος να μην πεθάνει ποτέ στον κόσμο αυτό, άλλοι λένε ότι μαρτύρησε για την πίστη του Χριστού.  
____________________
Δημοσθένης Λιακόπουλος

Τόμος 25 - Οι φρουροί της Αγίας Λόγχης

atheatignosi

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΤΡΟΦΗΣ;

Η τροφή, είναι αυτή που μας κρατάει μέσα στον κόσμο αυτόν. Το πιό βασικό αγαθό, ανέκαθεν για όλους τους λαούς, με δεδομένο το ότι μπορούσαν σχετικά εύκολα να βρούν νερό, ήταν η τροφή.


Μεταφορά κειμένου: Vagedim
Πηγή: Αθέατη γνώση
Μεγάλη Τετάρτη 2014

Χρόνος ανάγνωσης 01:20

Το κέιμενο είναι του Δημοσθένη Λιακόπουλου από τον Τόμο 35 του Γιατί και πώς - "Η Μυστική πύλη της ζωής".


Αποτελεί επομένως η τροφή την ανάπτυξη της σάρκας, που ουσιαστικά αποτελεί το κυριότερό μας γνώρισμα στον κόσμο αυτό. Η Εκκλησία τονίζει την ανάγκη της νηστείας, πράγμα που βλέπουμε και στους βίους των Αγίων.

Ωστόσο, νηστεία σημαίνει δεν τρώγω τίποτε απολύτως. Επομένως εκείνο που κάνουν οι περισσότεροι είναι η εγκράτεια σε συγκεκριμένες τροφές. Πολλοί αμφισβητούν το νόημα της τακτικής αυτής, δίνοντας μάλιστα σαν παράδειγμα, κάποιους που νηστεύουν, αλλά ταυτόχρονα βρίζουν η συνεχίζουν την υπόλοιπη καθημερινότητα τους σαν να μην συμβαίνει τίποτε.

Ο Αγιος Ιωάννης της Κλίμακος, λέει ότι η σάρκα αποζητά τη σάρκα, το αίμα αποζητά το αίμα και το πνεύμα αποζητά το πνεύμα. Υπό την έννοια ότι η σάρκα δεν αποτελεί παραδείσιο συστατικό μας, η διατήρηση και η αύξησή της, όπως και η περιποίησή της με τα φτιασιδώματα και τα βαψίματα, αλλά και τα περίτεχνα σε γεύσεις εδέσματα, δεν έχουν σχέση με την οδό που μας έδειξε ο Χριστός.

Ο ίδιος μάλιστα ο Χριστός, όταν πήγε στην έρημο για να υποστεί την επίθεση των πειρασμών του διαβόλου, νήστεψε για σαράντα μέρες.

Κατά Ματθαίον
Κεφάλαιο Δ'

2 καὶ νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε.

2 αφού νήστεψε για σαράντα μέρες και νύκτες, ύστερα πείνασε.

Ετσι ορίστηκαν και οι λεγόμενες σαρακοστές. Περί νηστείας έχουν γραφεί πάρα πολλά και η πράξη έχει δείξει, σύμφωνα με αυτά που λεεί η Ορθοδοξία, ότι η περιποίηση της σάρκας αυξάνει και τα σαρκικά αμαρτήματα.
______________________
Δημοσθένης Λιακόπουλος

Τόμος 35 - Η Μυστική πύλη της ζωής

atheatignosi
 

«ΝΕΦΕΛΙΜ» ΜΕΡΟΣ 2ο: Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΦΕΛΙΜ

Συνεχίζοντας την σειρά άρθρων σχετικά με τις αποδείξεις της ύπαρξης των αρχαίων θεών στον κόσμο, των Νεφελίμ ή Γιγάντων αλλιώς, θα αναφερθώ σε ένα θέμα που είναι ελάχιστα γνωστό και αυτό είναι η άγνωστη εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην έρημο Τάκλα Μακάν ώστε να νικήσει όντα τα οποία μπορούσαν να απειλήσουν ολόκληρο τον κόσμο όπως το είχαν κάνει πολλά χρόνια πρίν αφού όταν γεννήθηκαν το 40.000 π.Χ περίπου και μετά καθώς ζούσαν πλέον ανάμεσα μας, αποτελούσαν μέγα δυνάστη του ανθρωπίνου γένους. 


Επιμέλεια άρθρου: Dimitris Papadoudis
Πηγή: Αθέατη γνώση
Μεγάλη Τετάρτη 2014

Χρόνος ανάγνωσης 04:00


Θα πει κανείς,μα είναι ποτέ δυνατόν ο Αλέξανδρος να πολέμησε Νεφελίμ Υπάρχουν πουθενά αποδείξεις για την εκστρατεία αυτή Φυσικά και υπάρχουν και θα έλεγε κανείς πως δεν είναι και λίγες και αποδεικνύουν περίτρανα και την ύπαρξη των αρχαίων θεών και τον πόλεμο που έκανε ο Αλέξανδρος εναντίον τους. 

Ακολουθούν οι πηγές:

1. Η πρώτη πηγή βρίσκεται σε ένα κείμενο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου με τίτλο Όρασις του Δανιήλ , Visio Danielis στα λατινικά που μας έχει σωθεί και αναφέρει για το πως συνάντησε ο Αλέξανδρος τους Κυνοκέφαλους και όχι μόνο αυτούς και αφού νίκησε , μετά από δέηση στον Θεό ( ο Αλέξανδρος πίστευε στον ένα Θεό και θα το δείτε αυτό στο κείμενο ) τους σφράγισε μέσα σε χάλκινες πύλες. Και εισήλθεν έως της εώας γης και εκεί εύρεν έθνος ανεξιχνίαστον , παν ζωφίον , μαγάρον , όφεις , γάτας , μύιας και παν ερπετόν.

Και τους νεκρούς ούκ έθαπτον αλλά μάλλον ήσθιον και εκτρώματα των γυναικών και είδος θηρίων. ΄αυτών εν αγροίς γινομένα δεδοικώς μήπως πλατυνθώσιν εν την γην και ένουσιν αύτην εκ των μιαρών επιτηδευμάτων εδεήθη του Κυρίου εκτενώς και συνήγαγεν αυτούς άνδρας συν γυναιξίν και τέκνοις και ειπείν απλώς πάσας τα παρεμβολάς αυτών και εξήγαγεν αυτούς εκ της εώας γης και κατεδίωξεν αυτούς έως εισήλθωσαν εν τοις μέρεσιν του βορρά Ταύτα καταθεωρήσας Αλέξανδρος υπ. Και ουκ εστίν είσοδος από ανατολών ή δυσμών. 

Αύθυς ούν εκλιπάρησεν Αλέξανδρος τον Θεόν και έκλεισεν αυτούς εις χαλκάς πύλας, επιχρήσας ασύγχητον. Ταύτα ούν τα μυσαρά και κίβδηλα έθνη πάσαις ταις μαγικαίς κακοτεχνίαις κέχρηνται και εν τούτοις αυτών την ρυπαράν και μισόθεον γοητείαν κατήργησεν η φύσις του ασυγχήτου. Εν τη εσχάτη μέρα της συντελείας του κόσμου εξελεύσονται κυνοκέφαλοι, σαυρομάται, γώγ,μαγώγ, ούτοι εισίν μετ ΄άλλων οι οβ βασιλείς καθεστήκασιν εντός των πυλών άς κατασκεύασεν Αλέξανδρος ο βασιλεύς ΄.Μετάφραση. Και αφού μπήκε σε εκείνη την γη,βρήκε ένα έθνος άγνωστο αλλά και κάθε ζωύφιο βρώμικο και φίδια και γάτες και μύγες και κάθε ερπετό. Και τους νεκρούς τους δεν τους έθαβαν αλλά τους έτρωγαν όπως και τα προιόντα των εκτρώσεων των γυναικών αλλά και κάθε είδος θηρίου. 

Όλα αυτά βλέποντας ο Αλέξανδρος και με τον φόβο μήπως φύγουν απο εκείνο το μέρος και ξεχυθούν σε όλη την γη και την μολύνουν με τις βρωμερές τους πράξεις, και τους μάζεψε όλους αυτούς μαζί με τα παιδιά τους άνδρες και τις γυναίκες τους. Και αφού μετά λοιπόν τους έβγαλε από εκείνη την γη, τους καταδίωξε εως ώτου μπήκαν στα μέρη του βορρά.

Και δεν υπήρχε άλλη είσοδος ούτε από ανατολή ούτε από δύση. Αμέσως παρακάλεσε τον Θεό ο Αλέξανδρος και τους έκλεισε αυτούς σε χάλκινες πύλες, της οποίες «έντυσε¨ με ασύγκρητο γυαλί (ενεργειακό πεδίο). Παρά το ότι μετά τα βρωμερά αυτά γένη δοκίμασαν όλους τους μαγικούς τρόπους που ήξεραν μέσω των κακών τους τεχνών και την μιαρή και μισόθεη δύναμή τους κατέργησε η ιδιότητα του γυαλιού αυτού. Στις τελικές μέρες πρός την συντέλεια του κόσμου θα βγούν οι Κυνοκέφαλοι, οι Σαυρομάτες, οι Γωγ και οι Μαγώγ και αυτοί είναι μαζί με άλλους οι βασιλείς 72 (βασιλείς των Νεφελίμ δηλαδή οι 72) τους οποίους έκλεισε μέσα σε πύλες οι βασιλιάς Αλέξανδρος. 
_________________

2. Δύο παραδόσεις λαών ακολουθούν σχετικά με την εκστρατεία του Αλεξάνδρου και ταυτόχρονα την ύπαρξη των Νεφελίμ. Ο Θεός έστειλε τον μέγαν Αλέξανδρο να τιμωρήσει τους κακούς. Όταν ο Αλέξανδρος ενίκησε τον Βασιλέα Πώρο, τον έπιασε και τον εφυλάκισε μέσα στα σκοτεινά κοιλώματα μιας λοφοσειράς, που έκλεινε τους σκυλοκέφαλους. Από εκεί ο Πώρος δεν ημπορεί να βγεί παρά στον κατοπινό καιρό. Πάνω από τους λόφους αυτούς ο Μέγας Αλέξανδρος έμπηξε μια φούρκα (δίκρανο) και του έβαλε μια καμπάνα που κτυπά μονάχη της με το φύσημα του αέρα. Οι σκυλοκέφαλοι, όταν ακούνε την καμπάνα, ξέρουν πως ο Αλέξανδρος είναι εκεί και τους φυλάει. Αυτοί θα βγουν στον κατοπινό καιρό και θα αρχίσουν τη δουλειά που γι'αυτούς τους προώρισε ο θεός. Οι σκυλοκέφαλοι έχουν ένα μάτι στο μέτωπο κι ένα στον τράχηλο.Είναι βίαιοι και υπερβολικά κακοί. Η ομιλία τους είναι άσχημη. Πιάνουν τους ανθρώπους και,αφού τους λιπαίνουν, τους ψήνουν στο φούρνο και τους τρώνε. Και η δεύτερη. Ο αέρας κινεί τα καράβια στις θάλασσες και καθαρίζει την ατμόσφαιρα από τα κακά. Αυτός κτυπά και την καμπάνα, που ο Μέγας Αλέξανδρος έβαλε επάνω από τους λόφους, όπου είναι, κλεισμένοι οι σκυλοκέφαλοι, που θα βγουν έπειτα από καιρούς. 
_____________________

3. Από το κείμενο της προφητείας του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού σχετικά με την ύπαρξη των ρυπαρών γενών και την μάχη τους με τον Αλέξανδρο:

Κατά τό έτος έκείνο θ'όνοίξη ό Κύριος τίς πύλες τών Ίνδιών πού έκλεισε ό βασιλιάς τών Μακεδόνων Άλέξανδρος.Θά βγοϋν τότε απ' έκεί οί έβδομηκοντα δύο βασιλείς μέ τόν λαό τους, τά λεγόμενα βδελυρά έθνη, πού εί *ναι πιό σιχαμερά από κάθε άηδία καί δυσωδία. Αύτά θά διασκορπισθοϋν σ' ολο τόν κόσμο. Θά τρώνε ζωντανούς τούς άνθρώπους καί θά πίνουν τό αίμα τους. Θά καταβροχθίζουν έπίσης μέ μεγάλπ ηδoνή μύγες, βατράχους,σκυλιά καί κάθε άκαθαρσία. Άλλοίμονο στίς περιοχές, απ' οπου θά περάσουν! Αν είναι δυνατόν, Κύριε, άς μην ύπάρχουν τότε Χριστιανοί!Γνωρίζω δμως οτι θα ύπάρχουν. «Εκείνες οί ημερες θα σκοτεινιασουν, σάν νά θρηνούν στόν άέρα για οσα άποτροπιαστικά θό διαπράξουν έκείνα τά σιχαμερά έθνη. Ό ήλιος θα γίνει σαν αίμα, ένώ ν σελήνη κι ολα τό άστρα θά σκοτισθούν, καθώς θα τά βλέπουν έπανω οτή γη νά συναγωνίζωνται στην άκαθαρσία. Αύτοί οί λαοί θό κατασκαψουν τη γη, θά κάνουν αποχωρητήρια τς θυσιαστήρια, καί θά βάλουν τά άγια σκεύη σέ άτιμωτική χρήση. 
_________________

4. Από άγνωστο χειρόγραφο σχετικά με το ίδιο θέμα:

Εν τοις εσχάτοις καροίς και εν τη εσχάτη ημέρα της συντέλειας του αιώνος εξελεύσεται Γωγ και Μαγώγ εις την γήν του Ισμαήλ, οί εισίν έθνη και βασιλείς, και εξελεύσοναται αι εποκεκλεισμέναι γλώσαι κβ: Ανοίγ, Ανίγ,Αχενάζ, Διφάρ, Φωτιναίοι, Λεσβίοι, Εύνιοι,Φαριζαίοι, Δεκλισμοί, Ζαρμάται, Φλιβαίοι,Ζαρματιανοί,Χανώνιοι, Ασαρμάσται, Γαρμιάδαι,Κυνοκέφαλοι, Θάρβιοι, Αλάνες, Φισολονίκιοι,Αρήναοι, Ασαρτάνιοι, και Μαγώθ- ούτοι κβ»βασιλείς καθεστήκασιν ένδον των Κασπίων πυλών, ας κατασκεύασεν Αλέξανδρος ο βασιλεύς. Και ότε εξελεύσονται ήγγικεν η συντέλεια και ούκ έσται μήκος.

atheatignosi
 

Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ

Μετά το μεγάλο πόλεμο, που οι Νεφελίμ κλείστηκαν στα τάρταρα, οι διαρκώς αυξανόμενοι ΕΛ, αλλά και τα εκατομμύρια των ημίθεων απογόνων τους έκαναν κατά περίπτωση τα ίδια δημιουργώντας διάφορα ιερατεία, που προσπαθούσαν να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους, προωθώντας τη σχέση που είχαν κι επομένως την εύνοια των "θεών". Τα ιερατεία αυτά, τόσο των ΕΛ, όσο και των Νεφελίμ, διατηρήθηκαν μέχρι και λίγο μετά την εποχή του Χριστού.


Μεταφορά κειμένου: Vagedim
Πηγή: Αθέατη γνώση
Μεγάλη Τρίτη 2014

Χρόνος ανάγνωσης 07:00

Το κέιμενο είναι του Δημοσθένη Λιακόπουλου από τον Τόμο 0 του Γιατί και πώς - "Εναντίον θεών και δαιμόνων".

Ο Ελ Ελιόν, εντωμεταξύ, εμφανίστηκε αρκετές φορές στο Δία και του έδινε οδηγίες, μέχρι που έφτασε η στιγμή που όλοι οι Νεφελίμ κλείστηκαν στα τάρταρα. Ολοι εκτός από 100 από κάθε γένος και 400 Μαλτσέχ. Αυτούς τους συγκέντρωσε όλους ο Δίας και τους είπε: Θα είστε μόνοι στον πάνω κόσμο. Μείνετε μακριά από τους ανθρώπους. Κρυφτείτε όπου μπορείτε. Πάρτε επίσης τη μορφή ανθρώπων, όσο μπορείτε. Μείνετε αθέατοι, όμως εγώ δε θα σας προστατέψω. Το μόνο που κάνω είναι να μη σας σκοτώσω. 


Ετσι οι επιχθόνιοι Νεφελίμ χάθηκαν στα δάση και τα σπήλαια και τα άβατα βουνά. 

Αρχισε τότε η χιλιόχρονη περίοδος της ειρήνης και της διοίκησης των ΕΛ. Η εντολή του Ελ Σεντάι ήταν σαφής. Χίλια χρόνια θα διοικήσετε τους ανθρώπους και μετά θα αποσυρθείτε και θα τους κάνετε να ξεχάσουν την ύπαρξή σας. Η διαφορά στην καθημερινότητα του ανθρώπινου γένους ήταν τόσο έντονη, που η ευγνωμοσύνη απένατι στους ΕΛ ήταν το κορυφαίο συναίσθημα εκείνη την εποχή. 

Χωρίσθηκε η Γή σε χιλιάδες βασίλεια, το καθένα απ τα οποία διοικούσε βασιλιάς διορισμένος από τους ΕΛ. Τα πάντα παρακολουθούσε ο Δίας και πάνω απ όλα το άγρυπνο μάτι του Ελ Σεντάι, που είχε υποσχεθεί στον Δία ότι θα γυρίσει σε χίλια χρόνια. 

Οι άνθρωποι δεν θυμότανε την ύπαρξη του Θεού. Οι τυχόν φοβίες τους μπορεί να τους οδηγούσαν στο να θεοποιήσουν οποιονδήποτε ήταν υπερπροστατευτικός. Χρειαζόταν προσοχή, αφού οι ΕΛ γνώριζαν την αλήθεια και τον ενα και μοναδικό τριαδικό Θεό.

Τα χίλια χρόνια διακυβέρνησης του κόσμου πέρασαν και οι ΕΛ δεν έλεγαν να φύγουν. Ο Δίας αποφάσισε ότι είναι ένας πολύ δίκαιος ηγέτης, που έφερε την ευτυχία στον κόσμο,οπότε μπορούσε κάλλιστα - παρά την εντολή του Ελ Σεντάι - να συνεχίσει να κυβερνά τη Γή. 

Υπήρχαν δύο επιλογες. Η παρατούσαν τον επίγει παράδεισο τους κι έφευγαν σε άλλο πλανήτη η οργάνωναν ενα πόλεμο χωρίς ελπίδα εναντίον του Ελ Σεντάι. Στη δεύτερη περίπτωση μπορούσαν να ανοίξουν τις πύλες και να βγάλουν έξω τους Νεφελίμ για να αντιμετωπίσουν τον Ελοχίμ. 

Ο Απόλλων από την άλλη, ήταν αντίθετος και είπε ότι τα μιάσματα μπήκαν στα τάρταρα κι εκεί θα μείνουν. Δεν τους χρειάζομαι για να πολεμήσω κανέναν. Ο Δίας γνώριζε ότι κανείς από τους ΕΛ δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει ακόμα και τον κατώτερο των Ελοχίμ. Βρίσκονταν, λοιπόν σε αδιέξοδο, όταν μια αόρατη παρουσία γέμισε παγωνιά τον Ολυμπο κι έγινε απ όλους αντιληπτή. Ηταν ο Σαμαέλ, και είχε τη λύση στο πρόβλημα τους. 

Αρχισε λοιπόν με ενα από τα μεγάλα του όπλα, τις κολακείες να λέει στον Δία ότι οι ΕΛ ήταν τα αφεντικά της Γής και ΄τι έπρεπε να παραβούν τις εντολές του Ελ Σεντάι. Εμείς όλοι που τόσο πολύ αδικηθήκαμε από την αχαριστία του και την αρρωστημένη του αγάπη για τους ανθρώπους, θα σταθούμε δίπλα σας, για να τιμωρήσετε παραδειγματικά εκείνους εξαιτίας των οποίων υποφέρετε. Αυτα τα άχρηστα μιάσματα εκεί κάτω. Κάθαρση, Ναι, κάθαρση χρειάζεται η Γή Με νερό, θείο νερό που ο μεγάλος Δίας θα στείλει και μόνον οι κορυφές των πιό ψηλών βουνών θα μείνουν έξω από την μεγαλύτερη καθαρτήρια πλυμμήρα που έγινε ποτέ.

Αυτά είπε ο Σαμαέλ, και ο Δίας σκέφτηκε ότι χωρίς την ύπαρξη των ανθρώπων δεν υπάρχει λόγος να φύγουμε. Θα πλυμμηρίσει η Γη και δεν θα απομείνει ψυχή ζώσα.



Ο Φοίβος Απόλλωνας δεν συμφωνούσε με αυτή την ιδέα επειδή δεν ήθελε να πάει κόντρα στο θέλημα των προπατόρων Ελοχίμ κι έτσι αποφάσισε να φύγει με όσο περισσότερα στελέχη των ΕΛ για το Σείριο.

Οι άνθρωποι από την άλλη πλευρά καταλάβαιναν ότι κάτι δεν πάει καλά. Κανείς όμως δεν υποπτευόταν το τι θα ακολουθήσει. Η απόφαση του Δία να ξεφορτωθεί τους ανθρώπους ήταν τελειωτική. Κάτι όμως μέσα του τον βασάνιζε. Η συνείδησή του πάλευε με τον εγωισμό του. Ετσι, την τρίτη μέρα φώναξε τον Προμηθέα και το γιό του Δευκαλίωνα, σε μια μυστική συνάντηση στον Ολυμπο. 

Τον Προμηθέα τον επέλεξε επειδή έμπρακτα είχε βοηθήσει τους ανθρώπους και ήξερε ότι μπορούσε να τον εμπιστευτεί. Τους εξήγησε ότι θεωρεί πως οι άνθρωποι είναι η αιτία της διένεξης των Ελ με τους Ελοχίμ και πως αποφάσισε να αφανίσει τους ανθρώπους. Ωστόσο, του ήταν αδύνατο να μη μείνουν έστω λίγοι απ αυτούς που αποτελούσαν το γένος της μητέρας του.

Ετσι, έδωσε οδηγία στον Προμηθέα και τον Δευκαλίωνα για το πώς, σε κάθε γωνιά της Γής μερικοί <καλοί> άνθρωποι άξιζε να σωθούν. Στην Ελλάδα ο Δευκαλίων. Στ άλλα μέρη, ας αποφάσιζε ο Προμηθέας. Ολα όμως έπρεπε να γίνουν γρήγορα. Λίγοι άνθρωποι με τις γυναίκες και κάποια δείγματα από το ζωικό βασίλειο. Μια κιβωτός σωτηρίας σε κάθε μέρος. Λίγοι τυχεροί, ωφελημένοι από τις τύψεις του Δία. Ετσι ο Προμηθέας ξαναέκανε το γύρο του κόσμου και ειδοποίησε εκείνους, που έκρινε η που γνώριζε και χιλιάδες κιβωτοί στήθηκαν μέσα σε τεράστια πλοία. Χιλιάδες άνθρωποι έμελλε να σωθούν και δισεκατομμύρια να πεθάνουν.



Το ξημέρωμα της τέταρτης μέρας, λίγο πρίν την έλευση του Ελ Σεντάι, ο Δίας υψώθηκε πάνω από τη Γή και σύναξε όλα τα νέφη του ουρανού και τότε ..... τότε άνοιξαν οι ουρανοί κι άρχισε να βρέχει. Δεκάδες ισχυρότατοι τυφώνες άρχισαν να πλήττουν όλη τη Γή.

Σεισμοί έστελναν παλιρροικά κύματα σε όλες τις ακτές. Χαλάζι τεράστιο βομβάρδιζε τα πάντα. Ελιωσαν οι πάγοι των πόλων και τεράστιοι όγκοι νερού προστέθηκαν στη θάλασσα. Ανέβηκε η στάθμη της θάλασσας και πνίγηκε όλη η στεριά. Μόνον η κορυφή του Ολύμπου και τα απάτητα βουνά έμειναν απ έξω. Ολες οι μεγαλουπόλεις μέσα σε μερικές ώρες βρέθηκαν κάτω από το νερό, που η δύναμη του Δία έστειλε στη Γή. Δισεκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν και χιλιάδες άνθρωποι γλίτωσαν.

Μερόνυχτα ολόκληρα συνεχιζόταν η καταστροφή και ο Ελ Σεντάι πήρε εντολή απ τον Δημιουργό να μην παρέμβει, αφού οι περισσότεροι των ΕΛ υπάκουσαν την εντολή του. Και οι ΕΛ που απέμειναν έγιναν οι φονιάδες των λαών, ενώ ο Σαμαέλ έδειξε πόσο καλά γνώριζε το σύμπαν και τους ασάλευτους του νόμους. Σκοτώθηκαν άνδρες, γυναίκες και παιδιά και για μια ακόμη φορά αποδείχτηκε ότι μέσα στη Δημιουργία όλοι είναι ικανόι για το καλύτερο, αλλά και το χειρότερο.

Οι ΕΛ από τον επουράνιο Ολυμπο παρατηρούσαν την κατάσταση. Εκεί, που οι άνθρωποι γλίτωναν από τις πλημμύρες οι κεραυνοί του Δία τους εξολόθρευαν απ τη Σελήνη. Τέτοια ήταν η καταστροφή από τους κεραυνούς σε εκείνους που κατέφευγαν στις κορυφές των ψηλών βουνών, που έκανε εκείνους, που επιβίωσαν στις κιβωτούς κι έβλεπαν τη Μήνη των θεών να πέφτει στη Γή απ τη Σελήνη, να μετονομάσουν τη Σελήνη σε Μήνη. 

Γι αυτό από τότε οι μέν ΕΛ όνόμαζαν το δορυφόρο της Γής Σελήνη, οι δέ επιχθόνιοι, οι κάτοικοι δηλαδή της επιφάνειας της Γής Μήνη. Και χάθηκε πάνω από τη Γή κάθε ψυχή ζώσα. Και ήρθε ξανά ο Ζεύς πάνω απ τη Γή και αποτράβηξε τα νέφη κι έδωσε εντολή στα νερά να ξαναγίνουν υδρατμοί και να ξαναγίνουν πάγοι. 

Και βρήκαν οι κιβωτοί στεριά να κατακαθίσουν. Και καθώς προσάραξαν, βγήκαν έξω οι άνθρωποι και τα ζώα και ιδέα δεν είχαν για το πώς θα επιβιώσουν. Τότε έκανε ο Δίας συμβούλιο στον επουράνιο Ολυμπο για το πως θα επιβιώσουν οι άνθρωποι κι αποφασίστηκε να τους δώσουν όλους λησμονιά, να ξεχάσουν τους ΕΛ, να ξεχάσουν τους Νεφελίμ, να ξεχάσουν τα βάσανά τους. Και σε κάθε γωνιά της Γής έπαιρναν οι ΕΛ τη μορφή ανθρώπων κι άρχισαν να τους διδάσκουν ξανά απ την αρχή την καλλιέργεια της Γής, τις τέχνες και τη χρήση της φωτιάς. 

Κι άρχισε η ανθρωπότητα να αναπτύσσεται ξανά από την αρχή κι έδωσαν σε κάθε ήπειρο οι ΕΛ ξεχωριστή όψη στους ανθρώπους, για να μπορούν να ξεχωρίζονται μεταξύ τους και να διακρίνεται εύκολα εκείνος, που θα έφευγε από την περιοχή του. 

Ετσι, με μια εκτεταμένη προσπάθεια μετάλλαξης, δημιούργησαν τη μαύρη φυλή, την κίτρινη φυλή και την κόκκινη φυλή. Ενω στην περιοχή της Ευρώπης άφησαν τη λευκή φυλή όπως ήταν. Ο σκοπός τους ήταν να διατηρήσουν τους ανθρώπους σε χαμηλά πληθυσμιακά επίπεδα χωρίς οι νέες φυλές που δημιούργησαν να μπορούν να έλθουν σε επαφή μεταξύ τους.
______________________
Δημοσθένης Λιακόπουλος
Τόμος 0 - Εναντίον θεών και Δαιμόνων

atheatignosi
 

«ΝΕΦΕΛΙΜ» ΜΕΡΟΣ 1ο: ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥΣ; ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

Με βάση τις πηγές του Δημοσθένη Λιακόπουλου από τα χάλκινα βιβλία, αλλά και το βιβλίο του Ενώχ, γνωρίζουμε ότι, γύρω στο 40.000 π.Χ αγγελικά όντα γνωστά ως Ελοχίμ αφού εξέπεσαν της χάριτος του Θεού Δημιουργού ήρθαν στον κόσμο μας και αφού ενώθηκαν με γυναικές, γεννήθηκε η μεγαλύτερη μάστιγα που έχει υπάρξει ποτέ οι λεγόμενοι αρχαίοι θεοί ή Νεφελίμ αλλίως.


Επιμέλεια άρθρου: Dimitris Papadoudis
Πηγή: Αθέατη γνώση
Μεγάλη Τρίτη 2014

Χρόνος ανάγνωσης 03:00


Αρκετοί όταν ακούν σχετικά με το θέμα αυτό ειρωνεύονται ή κοροιδεύουν, χωρίς να έχουν σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον από αυτούς, μελετήσει κάποια πήγη σχετικά με το πολύ μεγάλο αλλά και σοβάρο αυτό θέμα. Υπάρχουν λοιπόν πηγές γι αυτό το θέμα Φυσικά και υπάρχουν και ξεκινούν από την αρχαιότητα και φτάνουν και μέχρι τις αρχές του 1800 περίπου. 

Κείμενα λοιπόν αναφέρουν την ύπαρξη και την γέννηση αυτών των όντων και μάλιστα αρκετά από αυτά τα έβλεπαν οι άνθρωποι και κατέγραψαν τις εμφανίσεις τους. Επιτρέψτε μας σε αυτό το σημείο να παραθέσουμε μερικές από αυτές τις πηγές και ο καθένας ας βγάλει από εκεί και πέρα τα συμπεράσματά του. Το γεγονός όμως είναι ένα. Τα όντα αυτά υπήρξαν και υπάρχουν

Ακολουθούν ορισμένες πηγές: 

1. Από το Ιστορικό Βιβλίο του Μητροπολίτη Δωρόθεου του εν Μονεμβασίας που γράφτηκε το 1631 μ.Χ σχετικά με την ύπαρξη των Σαυροματών δηλαδή όντων με μάτια και δέρμα σαύρας που πολεμούσαν οι Βυζαντινοί και έγιναν η αιτία να πεθάνει ο βασιλέας Ουαλεντινιανός. Οι Σαυρομάται είναι έθνος μικρόν και ελεεινόν και έκαμαν πόλεμον εις τους Ρωμαίους και ενικήθησαν οι Σαυρομάται νίκην μεγάλην και έστειλαν Αποκρισιάριους (πρεσβευτές) εις τους Ρωμαίους ζητούντες αγάπην. Και ιδών αυτούς ο Βασιλεύς ηρώτησεν αυτούς εάν όλοι οι Σαυρομάται είναι ούτως ταπεινοί και ελεεινοί εις τα κορμιά αυτών ωσάν αυτούς. Οι δε Σαυρομάται απεκρίθησαν ότι εμείς ήμεθεν οι καλλιώτεροι και μεγαλύτεροι εις θεωρίαν από τους άλλους όλους. Τότε ο Βασιλεύς έκραξε φωνή μεγάλη και είπεν. Εις κακήν τύχην των Ρωμαίων εβασίλευσεν Ουαλεντινιανός, εαν οι Σαυρομάται τοιούτοι μικροί και άτυχοι μάχονται τους ενδοξότατους Ρωμαίους. Τι κάμνει χρείαν να λέγομεν δια άλλους μεγάλους και ανδρείους Και εκτύπησε τας παλάμας αυτού μεγάλως και από την βίαν της φωνής του και του μεγάλου χτύπου των χειρών του ερράγη μια φλέβα και έδραμεν αίμα πολύ και απέθανεν εις ένα Καστέλλι(κάστρο) της Γαλλίας. 
____________


2. Από το ιστορικό βιβλίο του Ιωάννη Τζέτζη που γράφτηκε το 1546 μ.Χ έχουμε αναφορές σε αρκετά όντα τα οποία ζούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνη την χρονική περίοδο. Ακολουθεί το απόσπασμα και η μετάφρασή του. Τέρατα τε και πλάσματα οίεται, γράφων ώδε. Ημίκυνες, Μακρόκρανοι, και οι Πυγμαίοι, πλάσμα. ΄ Ώσπερ οι Στεγανόποδες,και οι Στερνοφθαλμοίδε. Αυτοί τε Κυνόκεφαλοι,μετά των μονομμάτων. 

Μετάφραση. Και τα τέρατα και τα πλάσματα που είδε αυτός, τα γράφει έτσι. Τους ημίκυνες, τους μακρόκρανους(ανθρώπους με πολύ μακρύ κρανίο), και οι πυγμαίοι είναι μερικά πλάσματα. Όπως αυτοί που έχουν στεγνά τελείως πόδια και αυτούς που έχουν το πρόσωπο στο στήθος τους. Και οι κυνοκέφαλοι (μαλτσέχ), μαζί με τους ανθρώπους με το ένα μάτι (κύκλωπες). 
______________

3. Στο βιβλίο με τίτλο Anecdota Graeca ε codd. έχουμε την εξής αναφορά στην ύπαρξη περίεργων όντων που όπως χαρακτηριστικά αναφέρει λανθασμένα οι άνθρωποι τα λάτρευαν ως θεούς Oxoniensiumτου John Α. Cramer bibliothecarum καςΑκολουθεί το απόσπασμα και η μετάφραση. οία εισί παρ ΄Αιγυπτίων κυνοκέφαλοι, και ονοκέφαλοι, και ο παρ ΄Ίβυ κριοκέφαλος.Μετάφραση Τα οποία είναι οι Κυνοκεφάλοι που λένε και οι Αιγύπτιοι και τα όντα με κεφάλι γαιδουριού και ο σύμφωνα με τον Ίβυ τραγοκέφαλος (το γένος Βαλάχ δηλαδή των Νεφελίμ). 
______________

4. Στο βιβλίο του Ηροδότου Ιστοριών Δ γίνεται και πάλι αναφορά στην ύπαρξη περίεργων όντων και συγκεκριμένα στον 191.7 που σας παραθέτω:

Και οι κυνοκέφαλοι και οι ακέφαλοι οι εν τοίσι στήθεσι τους οφθαλμούς έχοντες, ως δε λέγονται υπό ΛίβυωνΜετάφραση: Και οι κυνοκέφαλοι και οι ακέφαλοι που έχουν στο στήθος τα μάτια τους όπως λέγονται από τους Λίβυους. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις εκατοντάδες πηγές που υπάρχουν από αρχαίους συγγραφείς και όχι μόνο για το συγκεκριμένο ζήτημα. 

Η αλήθεια είναι μπροστά μας, αρκεί να θέλουμε να την δούμε.

Η Συνέχεια στο 2ο Μέρος

atheatignosi